Ik columnist voor een plaatselijke krant. Ik kende in die tijd Daphne Deckers, die wekelijks een column schreef voor een of ander damesblad, en zo had je nog een paar mensen met schrijvers aspiraties, maar ik als columnist?

Wie niet waagt, wie niet wint.

Het maalde toch door mijn hoofd. Het was weer eens wat anders dan een Talkshow, missverkiezing of talentenjacht. (jawel lieve lezers, daar hield ik me voornamelijk mee bezig) Maar om nou tot het einde van mijn leven als Modekoning door het leven te gaan… Nee, dat gaf mij ook géén harde plasser.
Zo gezegd, zo gedaan. Fantasie had ik genoeg en over mijn stad viel genoeg te vertellen, dus wat had ik te verliezen?

ER VIEL EEN TRAAN OP MIJN KRANT werd mijn eerstgeborene. Trots dat ik was, maar ook verschrikkelijk zenuwachtig. Het succes lachte mij toe, er kwamen ontzettend veel reacties op mijn eerste column, de krant ging van dertig duizend naar veertig duizend exemplaren en mijn naam als schrijver was geboren. Weg MODEKONING, PRESENTATOR en RODDELJOURNALIST. Welkom THEATERDESKUNDIGE, SONGFESTIVAL- JURYLID en SCHRIJVER van columns. Maar daar bleef het niet bij. Het lot had meer met mij voor.

SUPERLOELOE uitgevers kwam om de hoek kijken. Vlinders in mijn buik. Door mijn hoofd spookte het… A Star Is Born (volgens mij zei Barbara Streisand dat en zo voelde het ook).

Zonder SuperLoeLoe Uitgevers was er géén GEWOON WIM BOTTER geweest, zonder het geloof vanvoorkant boek botter de uitgeverij in mij had ik (misschien) al lang afgehaakt. Maar het werd een succes. De eerste druk is bijna uitverkocht, mede te danken aan het geweldige boekenfeest dat de uitgeverij heeft georganiseerd rondom de introductie en tegenwoordig fladder ik door het leven als schrijver. Jawel lieve lezers, schrijver. Nog steeds schop ik tegen schenen en geen heilighuisje laat ik onberoerd, maar dat is toch juist de lol. Of niet dan?

Zonder dat geloof van de uitgeverij in mij was ik een heel ander mens geworden en had ik vast minder meegemaakt in mijn leven. Was er zeker géén boekje getiteld: GEWOON WIM BOTTER geweest en zou de krant misschien niet eens meer bestaan. Tja, want dan was ik allang opgehouden met u te enthousiasmeren met mijn verhalen.

Lees mijn prachtige boek en ik weet zeker dat u gaat genieten. Komt u mij nou tegen op straat, waar dan ook in het land, ik Gewoon Wim Botter schudt u graag de hand.