Wim Botter werd verrast door een telefoontje van de NS waarin men aangaf niet gecharmeerd te zijn van zijn laatste column.
"Wij zijn niet blij, meneer Botter", werd hem verteld, maar meteen eroverheen kon de NS medewerker ook vertellen dat het wel de waarheid is!
De NS beloofd beterschap en hoopt dat Wim het excuse wil accepteren.

Lees hier de column uit de krant van Flevoland:

...PER SPOOR – KEDENG, KEDENG

 

Oftewel het mysterie van een afgesloten toiletruimte in een trein vanaf station Lelystad met bestemming Amsterdam Centraal. Hoe ik hier op kom, zal ik U haarfijn uit de doeken doen.

 

De laatste zes weken erger ik me dood aan het continu uitvallen van treinen. Oorzaak: bevroren wissels, bevroren railsen, het niet komen opdagen van een machinist en niet te vergeten - verkeerde informatie op de borden. Dan heb ik het nog niet over het lange wachten op een ijskoud perron en dat terwijl de trein gewoon al klaar staat om de passagiers naar hun bestemming te vervoeren. Nee dan vooral de deuren gesloten houden, want stel je voor dat je het de passagier naar de zin gaat maken. Klagen hierover heeft ook géén zin want dan kun je nog een grote bek krijgen ook, zoals mij twee weken geleden overkwam op het perron in Lelystad. Ik vroeg wat informatie over een trein richting Amsterdam, die voor de zoveelste keer was uitgevallen, waarop de betreffende persoon – ja, hij had een petje van de NS op - mij antwoordde dat ik beter op de borden moest kijken en dat vanaf 13 december 2009 er een nieuwe dienstregeling was ingegaan. Dat gezeik van gasten zoals ik was hij nou eens een keer zat. Mijn antwoord aan hem was dat er sinds 13 december géén enkele trein nog op tijd was vertrokken, gezien het ijskoude weer en de hevige sneeuwval in ons land, meneer bijdehand en ja en dan helpt zelfs een gratis kop koffie ook niet meer. De maat was vol bij mij, en ik kreeg wurgneigingen.

Net op dat moment vertelde een stem via de luidsprekers mij dat een al vijftien minuten klaarstaande trein alsnog richting Amsterdam zou vertrekken en ja hoor de deuren werden geopend. Het publiek stroomde massaal naar binnen met het stoom reeds uit de oren en ik nam plaats tegenover de toiletruimte. Je weet maar nooit met een koude blaas. Tot mijn verbazing kwam er een dame van een of andere schoonmaakdienst ook de trein binnen stappen en zij begon met veel zwieren en zwaaien de toiletruimte uit te mesten. Nou ik dacht nog: Dat is géén overbodige luxe want als er één ruimte vaak uitgewoond is, is het wel de toiletruimte. Klaargekomen pakte zij haar spullen en zette met een speciale sleutel de deur op BEZET. “Wat krijgen we nou,” zei ik tegen die dame. “Waarom op slot die deur, dat is belachelijk.” Ze keek me aan met een blik van wat moet JIJ nou en verliet de trein.

Enkele ogenblikken later begon de trein te rijden en nog niet van mijn verbazing bekomen, kwam daar al de eerste toiletbezoeker. Ik vertelde hem dat de deur op slot zat en de persoon ging op zoek naar een andere toilet. Ik wenste hem veel succes en keek al uit naar de conducteur want die zou de deur kunnen ontsluiten. Ja, daar kwam er weer één. “Helaas meneer, de deur gaat niet open,” en ‘Nee, er zit niemand in.” Ik zal maar niet schrijven wat die meneer allemaal riep, maar ik gun dat niemand. En toen was daar die mevrouw – hoogzwanger - met de buik bijna op de knieën, die gebruik van het toilet wilde maken. Ik vertelde haar dat dat dus niet mogelijk was en zij brak in huilen uit. “Ik kan het niet meer ophouden,” huilde zij, terwijl ze vertelde dat twee coupé's verder ook de toiletruimte op slot zat. Ik zei: “Dan zit er maar één ding op!” en deed de verbindingsdeur naar de volgende coupé open. “Probeer hier Uw behoefte te doen, dan zal ik de wacht bij de deur houden. U moet toch wat.” Ja, zo gezegd zo gedaan en opgelucht kwam zij weer tevoorschijn. Ik moest lachen en dacht KEDENG KEDENG dat kan alleen in Nederland met zijn 376 stations en dagelijks één miljoen reizigers, oftewel het drukste spoor in Europa. KEDENG, KEDENG. Geachte NS: laat in het vervolg die gratis koffie maar zitten, je zal toch maar nodig moeten plassen...

 

 

Wim Botter